Tweewoonst

Einde

2007-10-31T23:17:00.001+01:00

Het is (heel) mooi geweest, maar aan alles komt een eind. Met dit huizenhoge cliché nemen wij afscheid van u, bezoeker, lezer, kijker: Tweewoonst stopt ermee.

Wij willen echter niet stoppen zonder woord van dank. Dank aan u, omdat u onze foto's bekeek, onze gedichten las. Dank ook om uw feedback, die voor ons altijd heel belangrijk was. Wij hebben ervan genoten, en we hopen van u hetzelfde.

Het ga u goed.

Tweewoonst

2007-09-19T20:38:00.000+02:00

Het knaagt aan mij.

Nachtenlang wakker door het hollen van de deur naar de kast in mijn dak.
Een uitgeput mens gaat haten. Ook al wordt met hoge precisie en scherpe tand
Van karton een nest gebouwd dat zacht moet zijn en warm,
De marathon die in mijn muren wordt gehouden drijft mij
tot slechter mens.

Wat hier nu ligt is weerloos vel
En huid die streelt over een leeg en ruisloos hart, het licht
In eens zo wakker oog is uitgegaan en zoekt niet meer
Naar gort of graan maar staart naar verder groener gras dan aards.

En ik kan mij wel slaan, ik ben nochtans een streler
Maar nu walg ik van het bloed aan mijn vermaledijde hand en
Woel ik in mijn koud geworden eigen nest waar nog steeds
geen greintje slaap mij haalt.

Ook Molady liet zich inspireren door de foto van Stijn. Tilde 's interpretatie zie je twee berichten terug.

2007-09-12T11:32:00.000+02:00

Drongen.

Wij woonden in een huis dat rook naar nieuw.
Op de ramen bonte plagen lieveheersbeestjes
In de zomer tuin vol klaver en bijen die dreigen
Naast grote groene moestuin en altijd en overal
de kruiwagen, krijt en kinderstemmen.

Mijn kompanen huisden aan het rand van een bos.
Wij bouwden er kampen van takken en mos.
En verloren er apentranen, echt bloed, ons tong
Aan een ander maar nooit ons droomhoofd. Nooit
Onze hoop op een roemrijk verleden.

Zoveel dat ik niet onthouden kon.
Hoe geen storm mij binnen hield. Knieën met korsten
Als schuurpapier en wangen verweerd de stem schor.
In de herfst zag je nog dagen de stoere scheidslijn
Tussen het bruin van de rug en het wit van de kont.

Ik leerde er fietsen en deed duizenden blokjes om.
Langs het paard en de stal, de witte villa’s
En verder weg: het roestrode hek vol klimrozen.
Voorbij de winkel waar ik snoepjes stal en aan het eind
Velden vol korenbloem en draden vol zwaluw.

Nu nog wou ik soms dat ik het weer kon: rijden
Zonder tellen. Blijven gaan. Geen blik achterom.
Bij Weemoed, Verlies en al wat ik nu beter ken
Dan mij lief, denk ik terug aan wie ik was: dat meisje
hinkelend.

Geen been op de grond.

© Kurt (foto) en Molady (tekst)

2007-09-05T10:27:00.000+02:00

Ik moet niet koken
hoef niet te roken
moet niemand vragen stellen
geen schoonmoeder bellen
ik moet niet wachten
geen pijn verzachten
geen excuses zoeken
en reisjes boeken
nooit koekjes bakken
of gaan kakken
geen koffie zetten

alleen op auto's letten.

© Stijn (foto) en Tilde (tekst)

Dit is het eerste deel van een tweeluik. Over twee weken publiceren we Molady's visie op Stijns foto.

2007-08-29T15:00:00.000+02:00

'Evocatie van de mooiste stad op aarde' of 'Annecy'

Deze stad werd opgetrokken uit onverteerbaar middeleeuws gesteente
dat blijft bestaan waar het staat: aan ultiem doorzichtig water dat alles duldt.
Op de deining de eeuwig trage zwanen, op de terrassen mannen
in de glorie van hun mooiste frans. (De vrouwen hou ik voor bekeken.)
Het parfum van verse look witte wijn gratin en lam wandelt 's avonds lui
mijn geeuwend lichaam binnen dat zich rekt en likt als een kat.
Zwemmen, varen, duiken, drinken. Alles is water. Liggen, slapen, vrijen,
dromen. Alles is zon. Als ik kon, was ik hier allang geboren.

© Tamara (foto) en Molady (tekst)

2007-08-22T10:57:00.000+02:00

De deur

Ik heb geweend en gemeend het zonder hulp
Te kunnen stellen maar wat als de sterren
Daar helderder branden wat als hij het kan?

Wat als al zijn geur vernietigd wordt door Franse regen?
Zal ik blijven wachten aan de deur waaraan hij
Vingervlug mijn weelde doorzocht, mij naar het bed
Wrong, bij mij binnendrong met stramme stoten?

Ik kan niet wachten op doornen
Ik kan niet vliegen voor ik loop
Ik kan de koorts van groots genot niet in mij torsen
Tot hij komt -want de winter staat voor de deur
Waarvoor hij ooit zei: je huilt zo mooi
Ik laat je nooit alleen.

Breek af die deur
Geen mens mag er doorheen.

© Molady (tekst en foto)

Tweewoonst telt vanaf vandaag honderd kruisbestuivingen!

2007-08-15T10:52:00.000+02:00

Er valt niks samen te vatten.

In het duister dat geen duister was
telden wij minutenlang de uren
die we nog in handen hadden
voor je vertrok.

Het waren seconden.

© Frank (foto) en Molady (tekst)

2007-08-08T09:28:00.000+02:00

Om op te eten

Proef me dan.

Lepel me op tussen lakens
van slagroom
en bosbessenblauw.

Pluk me uit mijn lege raam
en laat me rijpen
tot ik bloos.

Graaf me op uit de aarde
stroop de rokken van me af
en als je ogen gaan tranen:
ik zal ze drogen.

Neem van me wat je wil.
Maar doe me nooit
in een doosje, wees geen moment
zuinig op me.

Zolang ik
nog goed ben
eet me meteen.

© Tamara (tekst) en Stijn (foto)

Na een technische storing in juli is Tweewoonst weer helemaal terug!

2007-06-27T10:49:00.000+02:00

De zee is groot

De zee is groot dat weet ik wel
Het water koud dat voelt mijn huid nog niet
Mijn hond is bang zijn rug gekromd
Hij wil niet wat hij ziet

Dat ik zo bloot ben en alleen
Mijn stap hapert in nat zand
Dat ik een jongen ben vel over been
Maar dat ik toch niet ween

Kom ik terug?
Hij denkt van wel en wacht
Dan ook gedwee.
Kom ik terug?
Ik weet het niet.
Dat weet de zee alleen.

© zullie.nl (foto) en Molady (tekst)

2007-06-20T10:39:00.000+02:00

Melancholie
Vreemd
Het rijmt op wat ik zeggen wou
Dat ik je graag zie

Het rijmt ook
Met de lijnen van je schouder
En die enkele grijze haren
Ook ik word wijzer en wat ouder

© Anneleen (tekst) en Tamara (foto)

2007-06-13T17:19:00.000+02:00

Laat de lente los in mij.

Injecteer mijn bloed met krokussap zodat ik bloei
uit al mijn botten, al mijn kruid. Geef mijn huid
de zon die zij verdient het omarmen van kersverse warmte.

De winter dooft. Het licht gaat aan. De ramen wijd. Alles fluit.
Schud je haren los en je dekens uit. En durf een glimlach.

Traag.

En zeg het vandaag!

Veel te veel en veel te vaak. Ik zie je
–Oorverdovend! Oogverblindend!-

graag.

© Tilde (foto) en Molady (tekst)

2007-06-06T10:48:00.000+02:00

mijn tweede

Mocht ik bij toeval
doodgaan
voor je aankomt,
weet dan dat ik wist
dat je bestond

dat mijn wachten
meer een gaan was
in gedachten
naar het ogenblik
dat ik je
naast me vond.

Toch ben ik bang soms
voor dat uur
dat nog niet daar is,
want jij hebt tenslotte
nog geen weet
van mij

behalve
dat er iemand
ver voorbij de einder
net zo één
en net zo zoekend is
als jij.

© Tamara (tekst) en Stijn (foto)

2007-05-30T15:44:00.001+02:00

Luister ik speel mijn naam.
Blijf even staan bij wie ik ben
En herken in wat ik breng mijn ziel
Het land dat ik niet heb
Het kind dat ik nooit zijn mocht.

Voel u niet bekocht.
Uw gesust geweten
Vult vandaag
Mijn maag.

© Frank (foto) en Molady (tekst)

2007-05-23T11:03:00.000+02:00

Steen voor
steen spoelde ik
aan bracht niets
dan eb en
vloed.

Ik raakte overmand
door een cultuur die
niet de mijne
was, veegde de getaande
huidskleur van me
af liet mijn verleden
voor lief.

Het ruwe kreeg ik niet weggespoeld
het rauwe niet verteerd
de stenen nooit meer
op elkaar.

© Nele (tekst en foto)

2007-05-09T11:13:00.000+02:00

Moeder worden is
geen weg terug
steeds dieper gaan
en dragen tot je barst

elk navelstaren uitgeroeid
een onbekende deur gesloopt
soms roze soms keihard

het dichtste samenzijn
het loslaten het toekomen
het tastbaar zijn
en bang en broos en blij

Moeder zijn is
nu en hier
is terug dier

mijn jong en ik
alleen wij twee
geen mens hoeft daar nog bij

© Molady (foto en tekst) ~ Met dank aan Frank.

2007-05-02T10:23:00.000+02:00

Zo zijn verloren dromen

-zo grauw en toch verlicht
doorzichtig en verlaten
verzopen op de grond
we rookten en we praatten
je had het over ons
dat wij voor altijd waren
maar ik wist toen heel zeker
dat jij maar wat verzon
van scheepjes en van rozen
weet ik echter wel
dat we verstrikt gestikt
graag samen waren
wat niet lang duren kon.
Toch blijft jouw naam na jaren-

een litteken dat schrijnt
diep in mijn mond.

© Kurt (foto) en Molady (tekst)

2007-04-25T20:29:00.000+02:00

Stuurloos

Is ons leven zee of eiland?
denkt hij, nadat hij de zeilen streek,
zijn vrouw weer trouw de hemden
en hij, koffie drinkend, op de bank.

De kussens drukken op zijn rug
als wolken waaruit regen dreigt,
de slopen al gebroken
wit. Toch huilt ze niet,

haar zee is groot. Ze wacht
zichzelf een eiland
waar ze hemden plooit
tot zeilen voor hun dagen.

Hij is, zegt hij, op weg naar haar,
staat jaren gereed met het anker
maar hij vindt geen land, zijn onrust
nooit een haven.

© Tamara (tekst en foto)
met dank aan Frank voor de fotobewerking

2007-04-18T17:06:00.000+02:00

Definitie van poëzie

Poëzie is zwarte zalf voor de ziel
-zonder zwachtel.

Poëzie is het woord dat niet is geschrapt,
de droogrest, gefilterd licht, voile.
Poëzie is ontsnapte taal.
Teder maar taai.

Poëzie is weten waarom maar het niet zeggen
en dat zeggen.
Poëzie is pauze, adem en dan
de vallende speld.
Of die in de hooiberg.

Poëzie is wachten op wat nooit komt.
En daar iets moois van maken.
Poëzie is er zijn voor iemand die er niet is.

Poëzie is meer hebben door minder te willen.
Poëzie is loslaten
-een vlieger, tros duiven, ballon.
Poëzie is durven verliezen.
En na verlies loutering.

Poëzie is zwijgen zonder verzwijgen.
Poëzie is bijten en zoenen
zonder verzoenen.
Poëzie is verzet en verdriet
Tegen beter weten in.

Poëzie is wél mooi
met huilogen en rouwranden.
Poëzie is franjeloos en iets te straf.
Poëzie is een glas
dat al halfvol is. Of nog halfleeg.

Poëzie is half helemaal af.

© Frank (foto) en Molady (tekst)

2007-04-11T13:33:00.000+02:00

Het was stil
in huis weet je nog
dat ik je steeds vroeg
het licht uit te doen?

Waar was je?
Toen ik thuiskwam
en het donker
me overviel

Net als die stoel
en jouw schaduw

Ach lief
wat was je
zwaar
en hoe is het me nooit
gelukt
je te dragen

© Nele (gedicht) en Marleen (foto)

2007-04-07T12:13:00.000+02:00

Als gij kijkt, kijk ik naar u.
En blijf ik kijken
Ik blijf

Mag ik u leren kennen ?
Wilt ge dichter
Dichterbij
Bij mij komen ?
En blijven, blijven komen.

Want ik kijk en blijf kijken
En dat kijken
Dat blijven
Beklijft

En ik zie u ...
Ja, u !

© Jos (foto) en Tantieris (tekst)

2007-04-04T01:00:00.000+02:00

In lentelicht herinnering
aan een boom in een park in een stad
aan die boom in het park waar ik zat
en jij keek en je zag en

hoe 's avonds zachtste schemering
met je huid en mijn huid wakker samen
hoe jouw vingers mijn huid tegenkwamen
en ik keek en jou zag.

© Annelies (tekst) en Frank (foto)

2007-03-28T10:16:00.000+02:00

Cyberjob

het scherm glanst
mijn naam licht op
komt lonkend dansend
dreigend dichterbij tot ik
bevelen tik
in wit op zwart
dan leeft hij op

mijn cyberbeest mijn
grijze vriend
met raam gericht op virtuele
paden door dit web
dat met zijn draden
steels ons zicht omwindt

hij klikt me steevast
richting "home" - dat woord
dat steeds belooft
maar nooit kan tonen
waar mijn hart nu woont:
het linkt slechts
naar een holle kast.

dan denk ik echt aan vluchten
buk me, zucht en

grijp

de stekker vast.

© Tamara (tekst) en Jos (foto)

2007-03-24T10:55:00.000+01:00

Improvisatie op depressie

Het hangt boven mijn hoofd
Bijt en slaat ik wend mijn blik af
En kijk het recht in het gelaat.
Zo zwart als ik zo helder is mijn geest
Zo ziek gezond sta ik hoera te roepen
Want ik leef

Niet meer. Laat mij alleen want ik doe enkel kwaad
Breng verderf verdriet en haat
vertrouw mijn eigen handen niet
Zo bang ben ik van wat ik zie
als ik naar binnen kijk
want in dit hoofd tolt draait de eenzaamheid
en in die mallemolen valt mijn zachte ziel eruit.

© Huub (foto) en Molady (tekst)

2007-03-21T01:01:00.000+01:00

Lentedans

Er lopen kringen door de tijd
als ringen in een plas van regen
Van ooit tot in de eeuwigheid
worden levens
als vervolgverhalen
aan elkaar geregen

Er lopen kringen door de tijd
De winter haalt de herfst nooit in
De lente gaat nu hoogtij vieren
Wij noemen het een nieuw begin

Er lopen kringen door de tijd
soms licht soms luid
vaak sneller dan voorheen
Een danser voelt het tempo wel
en reikt je reeds een hand
want dansen doe je nooit alleen

© AnamCara (tekst) en Marleen (foto)

2007-03-17T01:00:00.000+01:00

Weg

De hemel brandde toen hij
wegging: koud vuur, en rook
die tergend blauw het licht bekroop.
Zo kroop hij ook, of dacht

althans; de weg een meetlat
die zijn pad genadeloos in passen goot
van halve meters, halve levens,
lege straat naar elders.

Hoezeer de lucht nog riep om hem,
hij liep al langs die lijn
van schemer, fluisterend dat hij
zou volgen. Het zwart rondom

leek weg te drijven,
de plaats vanwaar hij kwam
nog slechts een verre halte
op de weg naar elders.

© Jos (foto) en Tamara (tekst)

2007-03-14T09:29:00.000+01:00

Wat mijn naam waard is
-what's in a name?

Ik hoef geen mooie woorden.
Er is teveel over mij gezegd.
Ik beaam dat ik besta, dat is genoeg.
Nog voor ik speels de kop opsteek
Is reeds mijn lot bezegeld en weet
Men al de vaas te kiezen
Waarin ik straks alles verlies:
Mijn geur, mijn kleur, mijn leven.
Doornen zijn er enkel om te dreigen.
In het holst van de strijd
Sta je er nergens mee.

Toch heb ik één ding op jullie voor;
Ook dood ben ik schoon.

Althans ondersteboven.

© Frank (foto) en Molady (tekst)

2007-03-07T10:11:00.000+01:00

Aan: eddy_boremans@hotmail.com
Van: nancy.beckers@pandora.be
Onderwerp: Gisternacht

Lieve Eddy,

Toen we gisternacht door de straten waren verdwaald
riepen we de tollende aarde een halt toe
-alsof die ergens om maalt-
maar dat werden we moe.

Dus we dronken ons lazarus
verbrasten ons geld
je vertelde over je zus
en iets over wat in het leven telt.

Uilen hebben we nagedaan,
de hele nacht ge-oehoed.
er was iets met een paspop en een muts
maar dat weet ik niet meer zo goed.

Perfect was het, eerlijk waar
die zoen in dat steegje
dat gekrieuwel in mijn haar
mijn hele lichaam kreeg je.

perfect, eerlijk waar
-hoe je kneep in mijn vel-
perfect, tot daar,
want je kwam te snel.

Groetjes,
Nancy

© Marleen (foto) en Tilde (tekst)

2007-03-03T22:00:00.000+01:00

Laten

Waar ga je heen, jij
hebt geen been om op te staan
toch durf je zonder om te kijken
dit ver-los-achterlaten aan.

Verdwalen kan je niet
want de verborgen verte
zuigt je lokkend naar zich toe
en hoe razend stoer je lijf ook was
verzet maakt mensen moe.

Ooit heb je het
gelezen in een boek
dat daar waar licht is leven is

daar moet je het mee doen
ook als je niet meer weet
waarom waar wat of hoe.

© Frank (foto) en Molady (tekst)

2007-02-28T09:54:00.000+01:00

Meer dan twee jaar na datum

Ik ben oor en mond
maar spreek niet noch luister.
ik maak woorden en weet niet waarom
-en waarom niet?

ik weet niets en dat is te veel
ik wil alles weten, mijn mond loopt ervan over
maar ik heb er de buik van vol.
Ik ben een vat vol tegenpraat, een winnaar
van verfoeide prijzen maar spijt is er geen van.

ik kijk in de afgrond en zie! daar ligt een lichtje
een restje ontroering de echo van heimwee wee
maar ik kan er met geen stokken aan
en als ik kon dan sloeg ik het net zolang
totdat het doofde.

ik ben een gevaar
maar alleen voor mezelf.
ik ben een gezel
maar nooit levenslang.

© Molady (tekst) en Marleen (foto)

Morgen, 1 maart, bestaat Tweewoonst precies een jaar. In dat jaar zijn we flink gegroeid: van één post per week naar twee, van een klein groepje creatievelingen naar een uit de kluiten gewassen leden- en medewerkerslijst. Nieuwe leden en losse medewerkers zijn nog steeds welkom! Kijk even hier voor meer informatie.

Uiteraard willen we u, regelmatige lezer of toevallig voorbijklikkende passant, bedanken. Uw reacties op de website en per mail doen ons soms blozen, soms glimlachen, soms nadenken - maar altijd lezen we ze aandachtig. Een welgemeende "merci"!

2007-02-24T22:14:00.000+01:00

Halte hemel?

Hier laat de tijd nog sporen na van licht
gegrift in stof. Hier raakt het pad de horizon
schraapt hemel over rulle grond.

Bij nacht, op dit perron, raak ik beschonken
vult verlangen grauw mijn glas
tot treinen komen, trillend stoppen,

ik wankel als de damp me strikt
en strikken, glimmend aan jouw laarzen,
graaien ruw mijn blikken vast.

Dat zuchten van een deur zo als
gezang, een opstapje naar Anderland
met jou, als je eruit komt

mijn dageraad. Mijn opium.
Mijn schraal stationsgeluk.

© Frank (foto) en Tamara (tekst)

2007-02-21T10:13:00.000+01:00

Weg

Weggaan doet mij achterblijven
Wie ik was kijkt mij met heimwee na
Wie ik word is niet lang bang want weet niet beter

Maar ik die ben daartussen in,
Onder een lucht die dreigt op een weg die niet eindigt
Ik tel de tijd als een koord met kralen zo traag
Ik tel mijn hart mijn adem en alles wat in mijn lijf
klopt en hoopt en niet ter plekke blijft.

Ik tel mijn stappen niet
zodat ik eindelijk verlies
wat ik hier achterliet.

© Jos (foto) en Molady (tekst)

2007-02-17T11:54:00.000+01:00

Maskers op?

Vandaag is alles-anders-dag.
Dag van maskers en van hoeden,
Roze pruiken, rare snoeten,
Onverklaarbaar vreemd gedrag.

Je ziet het in een oogopslag
Als mensen die je dan ontmoeten
Je plots hartelijk begroeten:
Wat gek doen aan geluk vermag.

Maar denk niet dat men zich massaal
Aan doen alsof en veinzen waagt,
Want dat is werkelijk te maf!

De clou van 't carnavalverhaal:
Wie een masker draagt
Zet een masker af.

© Marleen (foto) en Tamara (tekst)

2007-02-14T10:39:00.001+01:00

© Annelies (tekst) en Stijn (foto)

2007-02-10T15:20:00.000+01:00

Liedje van lucht

Er hangt iets in de lucht mijn lief
Mijn lust mijn licht mijn luister.
Wanneer ik van je droom mijn lief
Ga ik mijzelf te buiten.

Buiten huist een heel heelal
Om jou in vast te houden.
Buiten leeft het soms wat hard
Maar kom hou vast en luister.

Want ze fluiten slechts voor ons dit lied
En dat in weer en wind
Ze vliegen boven ons mijn lief
Meewind of tegenwind.

© Tantieris (foto) en Molady (tekst)

2007-02-07T10:01:00.000+01:00

Pyramus & Thisbe

Eén stap slechts
die hen scheidt,
dacht ik.

Hoe eeuwig zonde
boom te zijn.
Waren ze mens, ze lagen al
in groene velden uitgespreid, en
onder tinteling van zinnen
leerden ze
wat leven was. Maar nu
geen weke liefdeskus; alleen
een stil en trouw verbleken
onder 't harde zwart
van rouw.

Dit lieve paartje
lijdt, dacht ik;
de avond voelde plots te kil.

Wist ik toen veel dat wat ik
als onmogelijk geluk beschreef,
in gronden
dieper dan vermoed
al langer groeide dan ik leef:

onzichtbaar
winden wortels om elkaar.

© Huub Louppen (foto), Tamara (tekst)

2007-02-04T22:37:00.000+01:00

je flirtte met de zon
in mijn ogen, zei je
met mijn hand in de jouwe

je vinger zweefde
over berg en dal,
aarzelde even bij juli
en vervolgde dan zijn weg
naar het walletje tussen
mijn duim en wijsvinger

en ik zweer het je, je brak
precies op dat moment
het hulsje rond de wereld in mij
die wachtte op jou

© Annelies (tekst) en Kurt (foto)

2007-01-31T11:00:00.000+01:00

Valavond

Dit is alles wat ik heb: uitzicht
en een hoofd om het in te doen

Als ik kijk op een kier, zie ik het scherpst.
Als ik zie hoe water alles raakt, weet ik mij veilig.
Ingesloten door iets dat steeds beweegt,
Geloof ik mijn bestaan.

Als ik mijn ogen sluit, zie ik meer.
Elke vis elk woelig wier elk dier dat daar leeft
In het ijle diepe dove van de deining.
Er is zoveel dat ik niet ben of ken.

Als ik kijk als een kind, met een blik die niks mist
Zie ik alles. Ik zie dat de zon lekt
Als oranje inkt op een zwart blad.
Op een boot zwaai ik mijzelf uit.
Verdwijnen is een breed begrip.

Straks is de lucht zwart. En dan?
De nacht heeft geen horizon nodig!
Ze toont het galabal van een gans heelal.
Mijn ogen vinden ster na ster.
Ik wandel door de melkweg en ontdek
in mijn hart een lege plek. Niet
te duiden.

Het vraagt weinig tijd te kijken.
Maar een heel leven om te zien.

© Frank (foto) en Molady (tekst)

2007-01-27T15:09:00.000+01:00

Takken in de sneij...

As de wind bloast uut ’t noorden
Wolken drieven veurbie aan ‘t zwerk en loat zien witte loading neer dwirrelen.
Langzoam verandert alles as een witte deken net as in verre kolde oorden.
Noajoar is veurbie en ’t veurjoar is nog wiet vört...’t is wachten dat de vogels weer beginnen te kwarrelen.

De takken van de olde eikebomen droagen de zwoare last van de winter.
How lang nog is kolde hier en wanneer begint ‘t leven in de olde eiken weer opneij.
Winter goat veurbie zoas altied, natuur komt weer tot leven en de kolde wordt versplinterd.
En ondertussen bloast de wind langzoam langs de takken in de sneij.

© Jos (foto en tekst)

2007-01-24T10:04:00.000+01:00

Ondergronds

De kortste dagen zijn de langste
Ze blijven in het diepe duister hangen
Van de lege wereld buiten er gaat geen uur
Voorbij.

Schuilen bij elkaar als in een hol
De winter is een tijd voor samenslaap
Voor dik dons en warm vel.
Ik kruip als een kind in je huid
En sluit het boze donker uit.

Een beer een wezel een konijn
Maar alsjeblieft geen mens wil ik nu zijn
Ondergronds gaat deze tijd voorbij.
Want in een hol bestaat geen aardse pijn.

© Ric (foto) en Molady (tekst)
Met dank aan Tilde voor fototips.

2007-01-20T09:00:00.000+01:00

Anti-anti-suikerkreet

Red de suiker!
titelt stout dit rank pamflet
verpakt in honing, afgewerkt
met hagelslag. En: Ja!
aan mals rozijnenbrood;
Hoera! aan frisdrank en aan taart
met dromerige toefjes room.

Ik pik het niet!
verklaart het voorts
in glanzend geglazuurde taal:
Wie ondoordacht de strijd aanbindt
tegen het smeuïge bewind van
zoet, miskent de gelukzaligheid
gebracht door snoep en chocola!
Ik eis het recht
op suiker in dit land!

Maar ach, wat baat nog
tegenstand.
De vrouw in de reclame kirt
en neemt een slokje
cyclamaat; op straat
wordt blik na blik gekraakt
onder de heerschappij
van Light.

© Annelies (foto) en Tamara (tekst)

2007-01-17T01:00:00.000+01:00

spijt

sneeuw sneed snerend
door donkere lanen
op de terugweg.
handen hingen laag,
woorden kozen koortsig
wegen en reden,
droef stroef
door gedrongen
vaste vormen
in beide hoofden.

© Tilde (tekst) en Frank (foto)

2007-01-13T01:00:00.000+01:00

"Hey, met mij. Gelukkig Nieuwjaar he! Al van de solden geprofiteerd? Jaaaa, ik ben net gaan shoppen. 't Was keidruk, maar ik heb toch een paar keitoffe dingeskes kunnen vinden!
'k Ben eerst naar de fnac geweest. Zeg, wist ge dat het daar helemaal vernieuwd is? Een heel verdiep voor CD's en DVD's! Keitof jong, hebt ge geen last meer van die stomme boeken. Oh, en weet ge wie dat ik daar tegenkwam? Dries! Zonder dat meiske! Hij lachte superlief naar mij. Jaaaa, echt waar! Ik vind dat echt zo ne knappe he. Oh, en na de fnac ben ik naar da tof juwelenwinkelke gegaan. Drie paar oorbellen, een kettingske en een paar superleuke speldjes! En dan nog naar den Inno, voor een nieuw rokske. Hopelijk kan ik den Dries daarmee verleiden op de casinofuif zaterdag! Jaaaa, ik ga ne move proberen! Moogt gij ook komen? Cool! Zeg, en ik mag tot twee uur blijven van ons mama. Keigoed he!
Oh ja, en ik heb ook nog een goeie daad gedaan. Echt waar! Ja, 't is januari he, en ik had me voorgenomen om dit jaar zeker ene goeien daad te doen. Aan den Inno zat nen dakloze te bedelen, zo nen Indiër of zo. Die zag eruit alsof hij het echt koud had. Ik heb hem tien cent gegeven omdat ik dat echt zo kei-erg vond voor hem, allee ja, dat vriezen en dan buiten moeten slapen en zo, da's toch nie plezant he. Maar weet ge wat? Dat was echt nen boer, die zei niet eens dankuwel! Och ja.
Zeg, maar vertelt gij nu eens? Hoe was het in Tenerife?"

© Huub (foto) en Annelies (tekst)

2007-01-10T01:00:00.000+01:00

Het laatste blad.

Nu is het stil.
Het laatste blad valt zacht.
Een jaar valt in het slot
Maar ik hou stand en wacht

Op iemand die aarzelt maar durft,
iemand die fluistert als hij spreekt:
Zoet, ik hoor tussen de vlokken heen
Het zuchten van je bloed.
En ook al klauwt de kou in je hals
als een wolf, ik hou je zo warm beet
Dat je als in de zwoelste zomer zweet.’

En dat die iemand dan een man.
Donker. Sterk. Niet bang.

© Frank (foto) en Molady (tekst)

2007-01-06T01:00:00.000+01:00

Dagboek

Het is bijna 1989
De namaakkachel gloeit
Lichtjes reflecteren in de hangende aluminium huisjes
En mijn ooms zijn dronken

Voor mij ligt mijn nieuwe rijkdom stilte te prediken
Om me heen wordt met luid plezier papier gescheurd
De geur van nakend dessert sluipt de kamer binnen

En ik weet dat ik die avond mijn eerste woord
Die avond mijn eerste zin
Ik voel het in de warme gloed van het namaakhout
Ik lees het in de lege bladzijden op de tafel

© Annelies (tekst) en Frank (foto)

2007-01-03T11:20:00.000+01:00

Spiegel

Dat ik hem minder haat
dan nodig heb, het ergste nog
van al.

Tenzij
de angst mezelf te zien
door zijn volmaakt
ovale oog,
dat zo verdomd berekenend
mijn lijnen drenkt
in brekend licht,
en bijtelt waar teveel is
net zoals het aftrekt van
te kort.

Hij kraakt me hij
verkracht me ik veracht hem en ik
lieg,

want hij zegt waarheid

enkel ik
zie wat ik ben maar
vind me minder.

© Tamara (tekst) en Jonna (foto)

2006-12-28T01:09:00.000+01:00

Ze schaatst

Ze zwaait zichzelf uit.
Een rok kan veel meer dan verbergen.
Een roos is zij en bloeiend staat zij
Bij zichzelf niet eenmaal stil.

Ijs danst zachter dan je denkt
Geen oog slaat zij neer naar het donker beneden
waar vissen zich weemoedig in slaap zullen weven
in de ijskoude doos van hun bad

Geen blik richt zij op naar het donker daarboven
waar sterren beloven wat slechts goden geloven
en niemand hier snapt.

Maar zij waait als een fee uit haar sprookje
Richting burcht en paleis en zij droomt zich naar boven
Waar een bed op haar wacht.
Vol aardbeien spreien vol lakens van room
En een bad waar champagne heel gretig in stroomt.

Met het mes aan haar tenen schrijft zij ragfijn
En teder haar zwijgende rede.
Haar bewogen verhaal aan de nacht.

© Tamara (foto) en Molady (tekst)

2006-12-23T01:00:00.000+01:00

Kerst

Nu staan de bomen binnenshuis
En tovert men met licht dat danst en pinkt
Voor de winkelruit schuimt champagne en parfum.
Door de straten stromen vrachten volk met geld dat stinkt.

Thuis de kaarsen aan en Bach klimt in de balken van het dak
Daaronder knielt bij de denneboom mijn kind
Zij wiegt het kribje uit de stal en zingt.

Zo klein zo is geluk zo wit en stil.

© Molady (tekst en foto)
met dank aan Frank voor hulp bij de fotobewerking

2006-12-20T01:00:00.000+01:00

Je kwam slechts als in de eeuwigheid
met heel veel licht en een zee van
spijt dat jij er was als toen
en nooit meer nu blijft
voor mij een wrang
gedicht.

© Frank (foto) en Buitel (tekst)

2006-12-16T10:16:00.000+01:00

pauze

wind
veegt dwarrelhaar
langs slapen,

trui boent
glans
op appelwang.

de horizon tuit
zoute lippen: niets dat
blijft,

alleen zij tweeën
drijven nog;
geen tijd verstrijkt.

© Frank (foto) en Tamara (tekst)

2006-12-13T09:01:00.000+01:00

Zoals ze zat
voorschoot en schommelstoel
dunne huid tere stem
maar sterk:

nooit ziek zat
ze slechts plots
niet meer zoals ze
gisteren en altijd zat.

© Marleen (foto) en Annelies (tekst)

2006-12-09T10:18:00.000+01:00

Brief aan Sint

dat je tenminste
dood was, Sint; dat
weemoed je had
ingehaald. dat je slechts
mens, maar mens dan toch,
bezweken was
aan 't aardse kwaad.

dan bracht ik biertjes
naar je graf, Sint,
wortels voor je trouwe paard;
want zeg me,
is de dood zo anders
dan een schoorsteen
zonder haard?

maar nee, Sint, nee,
je was te laf
om écht te zijn,
ervoor te gaan;
zo bang van 't leven
dat je dan maar
simpelweg

NOOIT
HEBT
BESTAAN!

© Stijn (foto) en Tamara (tekst)

2006-12-06T01:00:00.000+01:00

5 december

Haar ogen groot als zij hen ziet
De man met baard en zwarte piet
En alle kindjes zwaaien
In bed zingt zij van schoentje klein
Van appel en van mandarijn
Van zou hij wel nog komen?

Beneden is het bitter koud
Het geld is op en pappa stout
De tafel leeg geen snoep geen pop
Geen speculaas van pieterbaas
Alleen mamma’s stille wenen.

Maar in de kamer waar zij slaapt
Ruikt het naar teddybeer en engelhaar
Het dak kraakt onder staf en paard
De maan schijnt door de bomen.

© Molady (tekst) en Stijn (foto)

2006-12-02T21:34:00.000+01:00

Gevallen ridders

Ik verzamel ze
met zachte hand
maar zonder sprankje
mededogen;
ooit
stalen ze haast
het land
tussen mijn handen
en mijn ogen.
stilaan heb ik
toen geleerd
dat ridders
hol zijn, en vooral:
dat enkel
jij
die mij begeert,
de koning bent
waar ik voor val.

Annelies maakte de foto waarbij Tamara de woorden vond.

2006-11-29T01:00:00.000+01:00

Neem mijn liefde

Neen, zei ik,
en daarmee leek alles gezegd

Maar je stem was zacht
en je lippen droog
Je woorden zeiden meer
dan wat ik ooit had verwacht

Ja toch, zei je,
en zo was mijn toekomst beslecht

Want mijn huis was leeg
en mijn stappen dof
En mijn ogen zeiden meer
dan wat ik ooit had weggeveegd

Buitel speelde met woorden, Jos verzamelde de beelden.

2006-11-25T23:50:00.000+01:00

Tamara fotografeerde en schreef.

2006-11-22T01:00:00.000+01:00

hij treurt nog steeds
om de vrouw die hij had
en wacht dagelijks aan de sporen

maar nooit
gebeurt er wat

Marleen nam de foto, die Annelies inspireerde.

2006-11-18T01:00:00.000+01:00

Ik ben eruit gestapt
In huid op steen verdwenen.
Op alle wegen kom ik weerstand tegen
Want niet elke stap wordt rechtgezet.
En niet elk pad duldt mijn benen.

Ik volg een spoor dat onbekend
En onbemind nergens begint
En te vaak wordt gemeden.
Maar mijn voet is sterk
Geen schaap geen kerk geen god gebod
Geen hekken houdt mij tegen

Mijn dag is jong, mijn bloed van wol
Ik ken de zucht van dauw de ratel van de regen
maar thuis kom ik pas die dag aan
als ik jouw kussen kan vergeten.

Chantal nam de foto, Molady vond de woorden.

2006-11-15T01:00:00.000+01:00

Ontluik
je ogen

langzaam

klamp je vast
aan druppels
stilte

kijk
het natte gras
ritselt

ruik hoe
kleur
wegdeemstert
en adem

maar wij
nooit
oh nee
wij nooit.

Annelies liet zich door Marleens foto inspireren, en schreef november neer in woorden.

2006-11-11T01:00:00.000+01:00

ze marcheren nog steeds
maar ter plaatse
en stil nu
ze murmelen zacht
van onzegbaar geweld

staan schouder
aan schouder nog,
blik fier naar voren,
een houding die
beter dan woorden vertelt

hoe ernstig hun
taak is hoe bitter
de strijd, want
die staakten ze niet
toen hun leven verdween:

ze rukken nu op
tegen wie durft
vergeten,
bestormen gewetens
in golven van steen.

Frank ving het beeld, Tamara vond de woorden.

2006-11-08T01:00:00.000+01:00

paradox

dat, bij
avondzon,
de schaduwen
steeds langer worden

wijl wij almaar
krimpen.

of

worden we net
voller vanbinnen

spant ons lijf zich
om de dichtheid
van ons zijn

gaan we uit wanneer
het donker naar ons komt

niet dovend, maar
in supernova?

Jos ving de herfst op foto, Tamara liet de woorden vloeien.

2006-11-04T01:00:00.000+01:00

Vuurwerk

Het regende
in mijn hoofd
Mijn tong lag droog
in mijn keel

Mijn oren
waren als verdoofd
Mijn ogen
blauwgroengeel

Maar het was pas
toen ik jou zag
Toen mijn blik
de jouwe sneed

Dat ik wist
wat water en vuur mag
Wat een geknetter
vuurwerk geeft

Annelies was creatief met het fototoestel, Buitel liet de woorden knetteren op papier.

2006-11-01T01:00:00.000+01:00

november strekt
haar smalle pink
reikt ijdel
naar de poederdoos

strooit vlokken over
graven zacht
tooit sluimeraars
met witte blos

totdat ze lichtend
zweven gaan,
hun harten los
van lijven stil

en lang nadat
de bui vervloog
sneeuwt het nog
zielen
naar omhoog.

Tamara mijmerde over Allerheiligen, en zorgde ook voor de foto.

2006-10-29T01:00:00.000+02:00

Halloween

We slopen over natte paden
in gelid, alsof het oorlog was. Het mos
kirde zompig onder mijn pas,
de lamp kerfde gaten
in je schouderblad, en langs je ribben
zag ik monsters kruipen.

Een uil strooide duisternis
in onze ogen, we struikelden over
gefluister van gras.
Toen de stemmen ons vonden
werden we spoken, dronken brouwsels
van alsem en vlammen en as.

Ach, was huiver steeds
zo nietig, broos als adem breekt
op glas. En mocht gevaar nooit méér zijn
dan wat loze kreten in de nacht.

Marleen nam dit sfeerbeeld tijdens een Halloweenwandeling, Tamara trachtte het in woorden te vatten.

2006-10-24T01:00:00.000+02:00

Najaar 2006

Er is licht dat ik altijd heb.
Het rent door mijn dromen
En trommelt in mijn buik
Als ik hem zie.

Er is licht dat uit knoppen komt
Uit stokken, uit draden en water en wind
Licht dat zelfs de maan uit haar slaap houdt
Licht dat je naar adem doet snakken.
En je lukraak en te vaak overwint.

Maar nu is het licht laag.
En wandelt het.
Raakt aan en verwarmt.
Het is licht dat niet moet maar mag.
Het is licht dat zomaar en even
En liefst om het even.
Licht dat ontmaskert
En heel de winter uit de kast houdt
Van mijn bange lijf.

Ik zie het met open ogen.
Ik zie het met ogen toe.

Jonna nam de foto, Molady associeerde er deze woorden mee.

2006-10-21T21:31:00.000+02:00

Nu de harde hand
verzadigd is,
de nacht weer
zoete appels draagt
en kilte langs haar dijen
druipt,

kruipt ze verstild
onder het stof
en huilt
omdat ze lachen moest,
veel meer dan om
de rauwe huid.

Haar twaalf jaren
schuren
grijs als as
langs het behang;

op straat stompt vaag
een herenschoen
gehaast
over de kinderkopjes.

De foto is van Marleen, de tekst van Tamara

2006-10-18T01:00:00.000+02:00

EENVOUD IN VASTGOED schreeuwde
de advertentiekrant maar ach:
dwalend langs villa's met witte
steen te groen gras blauwige
zwembadtegels en te veel nullen
vond ik niets van waarde
(ik ben dan ook niet zo makkelijk)

Nippend van mijn glas Eau Bleu
zag ik zwarte pakken in conclaaf
de koptekst bespreken
dure mannen in het achterhoofd
die eenvoud wilden kopen
mét hek.

Annelies pende haar gedachten neer, Iphimeda zorgde voor de foto en goot het geheel in artikelvorm.

2006-10-11T15:17:00.000+02:00

Tilde rijmde niet en nam ook de foto.

2006-10-07T01:00:00.000+02:00

Only wrinkled sheets testify of our embrace.
And the sun kisses your collarbone,
picks up the conversation where I left it.
The curtains slowly dance, imitate your grace.
My heart is light and warm,
it is lying in your hands.

--

Ons minnen werd vereeuwigd slechts
als leemte in gekreukte lakens.
De zon kust zacht je schouderblad,
raapt zinnen op waar ik ze achteloos
geworpen had. Gordijnen dansen langzaam,
werpen een witte schaduw van je stap.
Mijn hart zo licht en warm
rust kloppend in jouw handen.

Tweewoonst gaat voor een driewoonst deze week, met een foto van Jos, een Engelstalig gedicht van Anneleen en een vertaling van Tamara.

2006-10-04T08:59:00.000+02:00

Onder den Blöaremeutte oep et plöan.

De blöare verbergenet licht,
loemmertenonder den boeëm.
Ik zie wöar zeur straule richt,
ik denk dak droeëm.

Ik köak in eur oge,
ze zen glinzend en nattig.
Ik kan ze ni droge,
kvoel möa mottig en zattig.

We zen alliën,
der is niemand baa.
Verder is der geniën,
alliënekik en men vraa.

Em verkupt lifde
verkuptet per stuk
En terwöal em gistere
enander griefde,
verkochtem os geluk.

--

Onder de wilde kastanjelaar op het plein.

De bladeren verbergen het licht,
schaduw onder de boom.
Ik zie waar ze haar stralen richt,
ik denk dat ik droom.

Ik kijk in haar ogen,
ze zijn glanzend en vochtig
Ik kan ze niet drogen,
voel me slecht en dronken

We zijn alleen,
er is niemand bij
Verder is er niemand,
enkel ik en mijn vrouw.

Hij verkoopt liefde,
verkoopt het per stuk.
En terwijl hij gisteren
een ander geriefde,
verkocht hij ons geluk.

Ric zorgde voor de foto, Tilde schreef het gedicht in Blaasvelds dialect.

2006-09-30T18:38:00.000+02:00

Zij Zorgen Voor Uw Veiligheid
want uw kind is hun kind
En geef hen (hen alleen graag)
Vrijheid Van Meningsuiting
want hun woord is uw woord

Helaas
Kogels van haat wijken
zelden af komen aan vol vaart zijn
eenzijdig, blind en
wel ge mikt

En
zie
hoe in dit
amalgama
van afgebleekt begrip
zelfs
de
sterkste
man
stikt.

Tweewoonst wil haar steentje bij dragen aan de acties voor de verdraagzaamheid. Jos en Annelies maakten daarom deze kruisbestuiving.

2006-09-27T01:00:00.000+02:00

Open

Als je opengaat,
doe het dan zachtjes.

Doe het niet zoals monden
opengaan wanneer ze, gulzig
naar een slok tegen
de hitte, een vuur
tegen de kou, schreeuwen
om een glas, een druppel,
een kus. Niet zoals een deur
te snel geopend wordt
en om de foute reden, maar dan
voorgoed gesloten blijft.

Nee. Doe het als ogen
die zich traag ontvouwen
terwijl het ochtendlicht
door de ramen vloeit, tot
het hart achter de
mens achter de ogen
zo doordrongen is van
leven, dat sluiten
uitgesloten wordt.

Als je opengaat, doe het
voorzichtig. Maar
doe het, want ik wacht.

Chantal ving deze bloemenpracht op foto, Tamara paste er de woorden bij.

2006-09-23T18:07:00.000+02:00

Wolken, lieve wolken,
haal mijn lief uit zijn verre land
vertel hem dat de maanden
warm en zwaar en wankel waren
hulpeloos als het pasgeboren kalf
Vraag hem of hij de leegte van het dons
onder zijn huid voelt prikken
en of het geurend gras
ook daar zijn voeten zoent
Zeg hem dat zijn boomgaard vruchten draagt

De foto is van Jos, de op de foto geïnspireerde woorden zijn van Anneleen.

2006-09-20T13:00:00.000+02:00

Morning after

Je ogen waren zedig
dicht al trilden je wimpers
nog na misschien
in stille spot over
mijn komen.

Het was al over
lief of zeg ik diefje vóór
je insliep: je murmels van hartstocht
die langs me bleven schampen,
mijn vragende lijf en mijn
daad al gevat
in jouw beeld van verlangen
dat woekert als kanker;
vannacht
werd mijn honger
gestolen door jou.

Toen ging ik dus werkelijk
weg uit je huis,
maar vond niet méér een uitgang
dan de avond dat ik
kwam.

Marleen zorgde voor de foto, waar Tamara meteen dit gedicht mee associeerde.

2006-09-16T12:12:00.000+02:00

Zwoele zomernacht
jonge bedelaar
voor een loontje van honger

ziet hoe vrolijk geschater
zonder ommezien
door de straat flaneert

Frank nam de foto tijdens zijn reis naar Rome en schreef daarna samen met Annelies de zinnen neer die zijn gevoel vertolkten.

2006-09-13T01:00:00.000+02:00

Aanval op mijn hoofd

Met schittering kondig je
jezelf aan ik kan niet
naast je kijken
langs je lopen

Luwte is mijn enig
verweer

Ik sluit de
ramen verberg
de kieren zoek
de rust jij
nestelt je
zonder verpinken
tussen hoofd en leden

Ik vroeg me
altijd al af hoe weet je
mijn schuilplaats
te vinden en te vullen
met zwaarte van dons en veren
zodat ik niet anders kan
dan
vluchten.

Een zware hoofdpijn werkte inspirerend voor Buitel; Tilde bracht het gevoel passend in beeld.

(12/09/2006 was de Europese Dag van de Migraine)

2006-09-09T17:20:00.000+02:00

Oogsttijd

Of ook mijn oogst al
binnen is,
vraag ik me vluchtig af terwijl ik
langsrijd, mijn vingers
om het warme stuur gekneld
als om dat laatste scherfje zomer
in mijn hoofd. In me nestelt zich al
een vage schaduw
van gemis, de dagen die stilaan
wat krommer gaan, schuifelend
in krimpende jasjes
naar de koude.

Naast mij glanzen je haren
avondrood nu, je blik schuurt langs me heen
de velden in. Een hand
vindt mijn knie en mijn hand zoekt
de jouwe, laat weifelend
stuur en zomer los.

Met jou raap ik de dagen die waren
dan samen, zaai ze uit
in de vlammende verte, en zie:

Ons leven
valt
in goede aarde.

Jos en Tamara oogsten de nazomer in beeld en woord. Jos' foto was de aanleiding tot Tamara's gedicht.

2006-09-06T01:00:00.000+02:00

Dag meisje in het groen
Dag jonge knaap
met je steelse zoen

Zie je ook
hoe schepen zich
spiegelen
in de zilte zomerzon?

Hoor je ook
hoe meeuwen
zachtjes schreeuwen
alsof niemand ze horen kon?

Wat zouden ze
toch vertellen
Welk verhaal wordt
in de golven gelegd?

Wat gaat er schuil
achter de spiegel
Hoe hard glinsteren schepen
in het echt?

Neem je me
mee naar ginder
Gun je me een blik
in het spiegelpaleis?

Of laat je me hier
voor altijd achter
Als tastbare herinnering
aan je liefdesreis?

Hoopvolle groet uit Texel.

Annelies legde dit beeld vast tijdens een wel erg bijzondere reis; Buitel schreef het briefje in naam van het fotogenieke lam.

2006-09-02T01:10:00.000+02:00

Stress.

Het gras blijft groen
op de grond,
terwijl het in mijn mond
de kleur van honger krijgt.
Gebeten op mijn eten
zie ik blinkende schuiten
die lachend en kijvend
de wolken mijdend
slalom door het water drijven.
Als mijn maag omdraait
gevaarlijk begint te kruipen
en duwend stuwend
staat te schuiven,
is het water weer helder plat.

De lucht blijft blauw
in de lucht.

Tweewoonst bestaat zes maanden en dat vieren we. Verwacht van ons echter geen eenmalig feestje: wij maken er een permanente afspraak van. Vanaf deze maand post Tweewoonst immers tweemaal per week! Op woensdag en zaterdag mag u telkens nieuw creatief voer verwachten.

Tilde heeft de eer de allereerste Tweewoonstpost op zaterdag op haar naam te mogen schrijven.

2006-08-30T10:31:00.000+02:00

Aldus sprak Jacqueline.

Harry, ik ben het beu.
Hoort ge me, Harry? Hoort ge wat ik zeg?
Beu, zeg ik. Bee ee uu, beu!
Dat is nu godverdomme al een hele maand dat gij er zo bijloopt. Ge weet dat ik dat niet graag zie, ne vent zonder T-shirt aan. Ik heb het u al twintigduizend keer gezegd!
Maar nee, meneer is koppig. Meneer loopt al weken rond in blote buik. Daddoortbaadezomer, zegt 'm dan.
En als het daar dan nog bij zou blijven!
Blijf hier, Harry. Ik ben nog niet uitgepraat.
Als het daar dan nog bij zou blijven, zei ik. Maar nee, 't is nog niet genoeg voor meneer. Elke dag zit 'm in onze voortuin, te loeren naar de vrouwen die voorbij komen.
Ja, Harry. Te loeren! En ge moet het niet proberen te ontkennen, ik heb het gezien. Mia van hierover kreeg gisteren bijna een attack van uw geloer.
Och gij, van de warmte, da's zever en gij weet het. Ze verschoot toen ze u zag, dat was 't. In uwe blote buik, bah. Wat moeten de mensen nu wel niet denken van ons, Harry?
Hebt ge last van uw hormonen, misschien? Vindt ge dat nen echte man zijne buik moet laten zien? En vindt ge mij niet meer schoon genoeg, Harry? Ik weet echt niet wat er in u omgaat, maar ik moet er niet van weten. Ik pik dat niet meer, Harry. Ge moogt uw koffers pakken als ge u niet rap herpakt.
Hela, waar gaat gij naartoe? Harry?
Harry! Blijf hier!
Har-ry!!

Tamara nam de foto die Annelies inspireerde.

2006-08-23T11:23:00.000+02:00

hoe de warmte aan onze lijven kleven bleef
en bezwete vingers haren kamden
die de liefde toch weer zou verwarren

hoe de hemel onze deken was
en de boom een uitzichtpost
voor giechelende mussen

hoe licht ons hoofd was
en teder het gras
geel de bloemen in jouw haar

zo lief was de zomer

Chantal zag de hitte door de lens van haar camera, Anneleen schreef hem neer.

2006-08-16T10:06:00.000+02:00

Nachten van meer

in de nachten van
verloochening
van lang vervlogen kansen,

steek ik lonten
aan de namen die me
braken, aan de dansen
die ik miste
door te vaak wellicht
te dwalen
over paden van
te min, en aan het leven
dat ik onderweg
verkwistte.

in die nachten
ben ik alles wat ik
kan, besta ik anders,
zoals bekers bleke was
die pas
bij duisternis
gaan glanzen.

Koen greep de lichtjes, Tamara schreef ze neer.

2006-08-09T10:50:00.000+02:00

Even voor de dag begint
word jij wakker
met een meisje om je heen:
mijn benen om jouw benen,
mijn armen om je romp
en mijn hoofd wurmt zich
stoutmoedig onder je arm
op zoek naar je schouder

De dauw druppelt
amper vijf meter hiervandaan
ik woel je goeiemorgen

enkele warme seconden lang
van lekker nog niet opstaan.

Koen bereidde het beeld, Annelies kruidde het met woorden.

2006-08-02T20:48:00.000+02:00

Dranouter

Zwarte tenten buigen neer werpen lonkend
en fonkelend glimpen van wit
de aarde kleurt al zwart van stilte geurt naar
zingende mannen en resten van dag.

temidden dit alles lopen ze samen
verzuchten
dat dit toch de hemel moet zijn;
lachen dan smalend verwerpen hun woorden

maar
waar in het duister hun blikken
ook vallen, komen speldenprikken
in de nacht
stroomt fel het licht het hemels licht
in de wazige verte
schijnt wachtend een zon.

--

Op de achtergrond wervelen scharen
dansers draaien polka en wals
met passen van glas.

zij horen slechts ritmes van
stemmen in weiden
vol koortsige klanken en stampende voeten:

nooit donker genoeg
om het licht te vermoeden.

Het beeld is van Tilde, de woorden van Tamara.

2006-07-26T14:39:00.000+02:00

Zacht verweer

Slaap je al, lieve jongen,
met je handjes naast je hoofd?
Hebben de zachte dromen je gevonden
zoals mama had beloofd?

Versloeg je de draken en de monsters,
de enge beesten rondom jou?
Liet je ze allen heel hard schrikken
met die lieve glimach van jou?

Mag ik die dan even van je lenen,
even jouw lach op mijn snoet?
Dan kan ik die goed gebruiken
als ik je straks weer missen moet.

Marleen nam de foto die Buitel inspireerde tot het gedicht.

2006-07-19T14:22:00.000+02:00

Lieve Jij
(twee)

Je ging op reis en je nam mee:
een konijn van pluche,
wat kleren,
een gedicht

Een pluchen konijn, je kleren en
mijn woorden, je mooiste herinnering,
je pijnlijkste, duizend vijfhonderd
dromen en je kindertijd
(plus een stukje van die van mij)

Een kaartje terug kon er niet meer bij.

Jonna maakte de foto, Annelies schreef het gedicht dat het vervolg is op het gedicht in de Tweewoonst-bijdrage van 29 maart 2006.

2006-07-12T12:42:00.000+02:00

Kleine Handjes

Hoog boven zijn hoofd tilde hij haar op. Tot op zijn schouders. Daar zat ze dan. Kleine handjes in papa’s grote handen.

Soms liet hij haar vallen. Of toch net niet. Dan schrok ze. Of toch net niet. Al gauw speelde ze het spelletje mee. Daagde uit. Liet zich vallen. Of toch net niet.

Ze raakte verslaafd aan de adrenaline. De kick. Pretparken waren niet genoeg meer. Het werden hoge toppen en diepe dalen. En toen ze zich in de vlakte smeet, zocht ze er tevergeefs naar: de kleine handjes naar papa’s grote handen.

Ric nam de foto, Buitel schreef de tekst.

2006-07-05T00:14:00.000+02:00

In zee

Ik
brokkel
af
en zou soms
huilen
om gezichten
die ik had,
maar
uit de schilfers
vouw jij boten
plooit verleden tot een
vlag;
je ademt uit
in gouden zuchten
maakt me helderrode
luchten,
en de zee
waarin ik met je ga
kneed je tot
heden, nee
tot ja.

Jos maakte het beeld, Tamara het gedicht.

2006-06-28T00:49:00.000+02:00

Sluw en listig steel ik liefde
uit zachte zoenen en lieve lippen
voeren me mee naar verliefde vergezichten

Ik speel voor dartele dief, de
lente lacht en vlinders tippen
me de komst van zomer in gedichten.

Annelies vond de zomer in letters, Tilde in pixels.

2006-06-21T01:03:00.000+02:00

a field | they say every man needs protection

lately, whenever i’m with her
i feel like a long time ago
walking through this field
at ease in a bigger whole

her doubt, beauty, hurt, strength
all mixed up to perfection
so breakable so beautiful

and she doesn’t know but
she protects keeps me safe from harm

my hands so open gently
feeling her stems
needing her protection
it all makes sense

i want to walk this feeling again
i want to walk this field again

with her;
i am falling aren’t i.

---

tegenwoordig
wanneer ik bij haar ben
voel ik me waden
door dit veld

ze heeft twijfel, schoonheid, pijn, kracht
allemaal tegelijk het is zo
hartverscheurend mooi
en ze weet het niet maar ze beschermt me
ze houdt me veilig

mijn handen zijn open ze
beroeren zachtjes haar toppen
een zuchtje wind
ik heb haar bescherming zo nodig

ik ben klaar ik
wil opnieuw waden
in dit gevoel wandelen in

dit veld. met haar.

Twan opent de zomer op Tweewoonst met een foto en een gedicht, beide van zijn hand.

2006-06-14T01:00:00.000+02:00

Passieve herinnering

Veeg me
uit
Wis me
weg

Maar doe het niet
in wit

In wezenloos
waterig
wit

Doe het,
ja, doe het
met passie
en vuur

Zoals ik wil

Herinnerd
worden.

Marleen nam de foto, die Buitel meteen tot dit gedicht inspireerde.

2006-06-07T01:00:00.000+02:00

Clown

Geef me een stem
geef me een woord
en voor je het weet
balanceer ik
op het slappe koord
tussen lachen en huilen

Schilder een grijns
en teken een traan
dan kan ik
zonder veel moeite
mijn leven
én het jouwe aan

Ik ben een clown
de nar
van je gedachten
we zijn altijd met twee
en als het doek valt
neem je me mee...

Koen nam de foto, AnamCara zorgde voor de woorden.

2006-05-30T01:00:00.000+02:00

Tamara nam de foto, Tilde vond er de perfecte zin bij.

2006-05-24T01:00:00.000+02:00

Man draagt aktetas draagt
draadloos en cash draagt
Ver Ant Woor De Lijk Heid
druk én belangrijk

Om de hoek loeren leurders
verkopers van niksaandehand
van gelukkig, zijnmijneigenzaken
en jij kan mij niets maken

Man draagt draadloos drukte
cash en aktetas hij
draagt
(maar met salaris)
alleen

Koen fotografeerde, Annelies bedacht er de zinnen bij.

2006-05-17T01:00:00.000+02:00

Iphimeda nam de foto, Tamara zocht er de woorden bij.

2006-05-10T01:00:00.000+02:00

Je zei dat je zou komen
Maar je ging
En toen ik wou grijpen wie je was
Bleef er slechts herinnering

Wie zal me gezelschap houden
Als ik straks aan ’t koken sla
Met wie zal ik schaterlachen
Als het weer de verbrande toer opgaat

Ik hou me vast, m’n liefste liefje
Aan wat er was, hier binnenin
En als mijn tijd is gekomen
Ga ik mee met jou

De geschiedenis in

Jos legde het beeld vast, Buitel pende er haar gedachten bij neer.

2006-05-03T00:00:00.000+02:00

ik weet wel wat
maar weet niet hoe
gevoelens open,
woorden toe

mijn hart te luid
mijn stem te zacht
zelfs in m'n benen
amper kracht

mijn hoofd is leeg
m'n buik vol kriebels
denken aan jou
geeft mij de wiebels

dus schrijf ik nu
letter voor letter
ik ben op jou
echt reuzeknetter

een korte vraag
besluit dit briefje
zonder poespas:
jij mijn liefje?

Annelies schreef het liefdesbriefje, Tilde associeerde er meteen deze foto bij.

2006-04-26T00:00:00.000+02:00

Vreemd

Ik ben degeen die na tien jaar huwelijk
opeens voor je staat zonder aanleiding
en vraagt of je de mij van vroeger niet mist
of liever: ons
hoe we toen waren en wat we toen voelden
of je soms nog aan die eerste tijd denkt.

Al is het dan tien jaar later
een levenszucht verder
ik weet dat ik er zal staan
met zo veel onuitgesproken vragen
en nog meer onuitgesproken
God wat hou ik van je.

Anneleen schreef, Jonna fotografeerde.

2006-04-19T01:00:00.000+02:00

Jos nam de foto en schreef ook het gedicht in het Gronings dialect.

2006-04-12T00:00:00.000+02:00

Tegendraads

Vertel me
wat ik liever
niet horen wil.

Toon me
waar ik mijn blik
van afwend.

Vul in
wat ik angstvallig
blanco hou.

Overtuig me
van het tegendeel.

AnamCara schreef, Koen interpreteerde.

2006-04-05T01:36:00.000+02:00

De westenwind blies harder nu
het fietsen viel haar zwaar
zodat ze zat en even adem zocht
terwijl hij zwijgend wachtte.

Zo zat ze stil en zag de golven
langzaam rijzen langs het natte strand
en hoe de schemer klam en
sluipend haast aan land ging.

Ooit, dacht ze, zal hij gaan
waar ik niet volgen mag, kan hij
niet langer wachten. Ze keek achterom
als was die bange dag nabij.

Toen zag ze hem daar peinzend staan
de lijnen om zijn lippen
licht, de oude ogen sprekend nog.
Ze lachte blij en zacht.

'Dank je, schat, dat je hebt gewacht.'

Annelies nam de foto, Tamara schreef er het gedicht bij.